Luçiano Vera është intervistuar në Argjentinë nga “BolaVip”. Rrëfim unik nga mbrojtësi i Tiranës, që tregon se bardheblutë kanë objektiv fitimin e Kupës së Shqipërisë për këtë sezon. Personalisht kërkon që të largohet në verë, ndërsa fokusin e ka te Seria B në Itali.
Situata aktuale në Shqipëri
Pse u larguat nga Hungaria?
E njëjta gjë më ndodhi edhe mua si në DAC, sepse luajta atje për gjashtë muajt e parë. Mendoj se kisha luajtur 10 ose 12 ndeshjet e para, por një bord krejt i ri erdhi dhe më hoqi qafe. Por unë isha rehat atje sepse isha tashmë i njohur, kisha shumë kontakte. Kur mora ofertën nga këtu në Shqipëri, telefonova presidentin e klubit hungarez, ata më pyetën nëse doja të largohesha. “Nuk më doni,” u thashë atyre, dhe kështu e organizova largimin tim. Do të doja të largohesha në një mënyrë tjetër.
Si është jeta në Shqipëri?
Shikoni, nuk e di nëse do të më besoni, por jeta këtu është si në Buenos Aires, një rrëmujë. Këtu në kryeqytet ka trafik, duhet të largohesh herët. Por është vendi më i sigurt që kam qenë ndonjëherë. Para se të vija, gjëja e parë që më thanë dhe ajo që hulumtova ishte se ishte vendi më i sigurt. Nuk ke asnjë problem.
A bën “asados” në Shqipëri(skarë, që është më tepër traditë e cila shërben për bashkimin)?
Po, pothuajse gjithmonë. Tani në të ftohtë, jo aq shumë, por në verë, jo çdo ditë. Në fillim të këtij sezoni, erdhi një trajner italian dhe gjëja e parë që më pyeti ishte nëse dija të bëja “asados”. ‘Jam i befasuar’, i thashë. Klubi u kujdes për blerjen e gjithçkaje dhe unë bëra asado për ekipin në një seancë stërvitore.
Duke qenë i vetmi argjentinas në ekip, a ke sjellë zakone argjentinase në dhomën e zhveshjes?
Pija “mate” është e domosdoshme. E mbaj me vete gjithë ditën dhe pothuajse të gjithë e pinë. E vërteta është se ndihem shumë afër Argjentinës këtu.
Si po shkojnë gjërat për ty në futboll tani?
Sinqerisht, ky është ekipi ku po luaj në formën time më të mirë, ku u përshtata më shpejt. U përshtata dhe gjithashtu, trajneri i parë që kisha më futi menjëherë në ekip. Ai nuk më priti dhe më ndihmoi të përshtatem shumë shpejt.” Në ndeshjen e parë, kisha mbërritur të enjten dhe po luanim të shtunën. Më futën në fushë për gjysmën e pjesës së dytë të shtunën, mora një asist dhe në ndeshjen tjetër isha titullar.
Cilat janë synimet tuaja të ardhshme?
Jemi të fundit në renditje. Klubi na tha këtë vit se duan të fitojnë Kupën, pasi arritëm në çerekfinale dhe duan të shmangin rënien nga kategoria. Pra, qëllimi im si lojtar është të ndihmoj ekipin. Së pari, të shmang rënien nga kategoria. Ky është objektivi im dhe reklamimi këtu në klub është i madh. Ideja është të largohem në qershor. Do të doja të shkoja në Itali. Meqenëse është shumë afër, do të doja të luaja në Serie B, gjë që është shumë mirë. Të filloj të ngjitem përsëri. Dua gjithashtu të shoh se si do të shkoj në Amerikën e Jugut, ku nuk kam pasur kurrë mundësinë të luaj.
Koha juaj me kombëtaren argjentinase dhe titujt e të rinjve
Në cilën grupmoshë e filluat udhëtimin tuaj me Kombëtaren?
Unë fillova me ekipin nën 15 vjeç, kur ai ekip sapo ishte duke u formuar. Sepse ishte hera e parë që do të luhej Kampionati i Amerikës së Jugut. Isha te River Plejt dhe nuk e dija që kishte një ekip nën 15 vjeç. Isha i qetë, nuk e kisha imagjinuar kurrë, ishte viti im i dytë te River. Ata filluan të telefononin, telefononin dhe telefononin shokët e mi të ekipit. Isha shumë i qetë, luaja si mbrojtës i majtë dhe një ditë drejtori sportiv i akademisë së të rinjve, i cili mbërriti të premten para një ndeshjeje, erdhi dhe tha: “Në rregull, tani do të shpallim emrat e atyre që duhet të shkojnë në ekipin kombëtar nga e hëna në të mërkurë.” Isha i qetë sepse e dija që nuk kisha shans, isha me këmbën e djathtë, luaja si mbrojtës i majtë, nuk e përdora këmbën e majtë, ishte gjithçka e re. Dhe koordinatori tha: “Nuk do ta merrni me mend kurrë se kush do të shkojë.” Djemtë po hidhnin lloj-lloj emrash, përveç timeve. Edhe unë. “Javën tjetër do të shkojë vetëm Luçiano,” tha ai. Dhe kur e pashë këtë, shpërtheva në lot, ishte çmenduri. Gjëja e parë që bëra ishte të largohesha nga stërvitja dhe të telefonoja mamin dhe babin.
Si ishin Placente dhe Aimar si trajnerë?
Të dy dinin shumë për futbollin. Më mësuan si të isha profesionist dhe u jam mirënjohës të dyve. Jam ende në kontakt me Placenten dhe i dërgojmë mesazhe njëri-tjetrit gjatë gjithë kohës.
Çfarë të mësuan këto përvoja?
Ishte çmenduri, një përvojë vërtet e shkëlqyer që nuk do ta harroj kurrë, pasi bëmë histori duke fituar kampionatet nën 15 dhe nën 17 vjeç. Në atë kohë, nuk po mendoja për këtë, nuk isha vërtet i vetëdijshëm për atë që do të thoshte të jetoja ditë për ditë; ishte të shihja familjen time të lumtur, të gjithë njerëzit në Uanda duke parë televizor si kurrë më parë.
Dhe madje mund të ishe partner stërvitjeje për ekipin kombëtar të të rriturve…
Për fat të mirë, nuk më është dashur ta markoj Mesin, por e markova Di Marian, i cili nuk vrapoi, ai fluturoi,. Isha më i frikësuar se çdo gjë tjetër. Kisha frikë nga gjithçka sepse pashë Skalonin dhe të gjithë lojtarët e ekipit kombëtar në televizor. Ishte çmenduri.